پارکت لمینت و چوبی که در محیط های داخلی ساختمان مورد استفاده قرار می گیرند، دو نوع بسیار پر کاربرد در این زمینه هستند.
پارکتهای چوبی همچنان طرفداران خاص خود را دارند و در منازل لوکس و خاص پسند همچنان گزینه اول و آخر برای پوشش کف هستند. حس طبیعی بودن و زیبایی منحصر بفرد چوب و بسیاری مزایای دیگر باعث شد که پارکت به محبوبترین کفپوش تبدیل شود. اما مشکلاتی نیز در این بین وجود دارد که در ادامه به تشریح آنها می پردازیم.
استفاده از چوب طبیعی بعنوان کفپوش از یک سو منجر به گران تمام شدن محصول و از سوی دیگر منجر به صدمه دیدن جنگلها و محیط زیست می شود.
پارکتهای چوبی به دلیل نداشتن لایه محافظ اورلی یا همان لایه اکسید آلومینیم در برابر آب بسیار حساس هستند.
مشکل دیگری که پارکتهای چوبی دارند قابلیت پایین برای جمع آوری و چیدن دوباره در محیطی جدید است. البته لازم به ذکر است که نسل جدید پارکتهای چوبی این مشکل را با مهندسی کردن فرایند تولید که اصطلاحا به آن Engineer wood نیز میگویند برطرف کرده است. بدین ترتیب که با افزودن کلیک به پارکتها اتصال و نصب پارکتها بسیار آسانتر شده و قابلیت برچیدن آن نیز مهیا شده است.

مهمترین تفاوت پارکت لمینت در مقایسه با پارکتهای چوبی بکارگیری تخته های فشرده شده به جای استفاده از چوب طبیعی درختان است. پارکت لمینت از لایههای مختلفی تشکیل می شود، این لایهها از مواد شیمیایی تولید می شود به عنوان مثال لایه اورلی از اکسید آلومینیم تولید میشود. وجود چنین لایه هایی طبیعی بودن پارکت را کاهش میدهد و فقط تختههای فشرده در لایه میانی پارکت میباشد که طبیعی است که عملا تماس مستقیمی با آن وجود ندارد.
علی رغم وجود لایههای مختلف برای جلوگیری از نفوذ آب، نمیتوان پارکت لمینت را پارکت ضد آب نامید. چرا که آنها تنها برای جلوگیری از نفوذ سریع و راحت آب کاربرد دارند، همچنین کلیکهای پارکتها نقش بسیار مهمی در ممانعت از انتقال آب به لایه های زیرین پارکت دارند، چنانچه کلیکها محکم چفت نشوند، انتقال آب به لایههای زیرین به سرعت انجام می شود.
از دیگر ویژگیها و مزیت های پارکت لمینت می توان به هزینه کم، سهولت در نصب، سهولت در تعویض یا انتقال به محل جدید، ضد خش بودن، طول عمر بالا، تنوع در طرح بسیار بالا و همچنین مقاوم تر بودن در برابر آب نسبت به پارکتهای چوبی اشاره کرد.